Değiniler – 1: Geride Kalan

Posted on: Pazartesi, Ocak 14, 2019

Nüfusu yıldan yıla azalan ufak bir kasabanın hikâyesini yazmak istiyorum. İnsanların yavaş yavaş terk edip gittiği, önceleri tatillerde ve bayram günlerinde yaşlıları ziyaret etmek için uğradıkları fakat zaman içinde zihinlerden bile silinmeye başlayan bir kasabayla ilgili. Ta ki geride tek bir kişi kalıncaya kadar. Her gün bıkmadan hafızasını yokluyor, kasabayı zihninde yeniden ve yeniden ve yeniden inşa ediyor. Adı yok. Buna ihtiyaç da duymuyor, çünkü artık ona adıyla seslenen kimse de yok. Geride Kalan diyor kendine yalnızca. Geride Kalan.

Hafıza ve geçmiş ilgimi çekiyor. Romanın da belkemiğini oluşturuyor bu mesele. İnsanın evrensel durumu bir yitirmişlik hali. Zihinlerimiz birer kara delikten farksız. İlk şaşırdığımız anı hatırlıyor muyuz örneğin? Ya da geçen yıl tam da bugün bu saatte ne yaptığımızı? Kayıp şimdiki zamanların peşine düştüğümüzde bir sis perdesi çıkıveriyor karşımıza. Bölük pörçük anılardan kendi geçmişini inşa etmeye çalışma uğraşının büyüleyici bir yanı var. Konuyla bağlantılı olduğu için romandan kısacık bir bölüm:

“Belleğin şaşırtıcı ve fakat durup düşünmeden kabullenilmesi mümkün olmayan bir kaypaklığı vardır. Asla unutmayacağımızı düşündüğümüz anlar dahi çok değil yalnızca birkaç gün sonra onları anımsamaya kalktığımızda belli belirsiz bir görüntüye dönüşüverir. Bıraktığımızda gürül gürül çağlayan suların çevresinde sayısız ağaç ve canlı türü varken aynı yere geri döndüğümüzde kurak, bomboş bir toprak parçasıyla karşılaşırız. Çoğu zaman anılarımızdaki insanlar adsız sansız baştan savma tiplerdir yalnızca. Görülerek var olmalarıyla bir ağaç, bir mendil ya da bir mataradan farkları yoktur. Bu durumu hiç sorgulamadan kabullenmeye meyilli olmamız ise aslında çok daha ilgi çekicidir.” 

Nereye gidiyor peki tüm o yaşananlar? Herkes bir yere toplanıp yalnızca geçmişini hatırlamaya çalışsa ortaya çıkan enerjiden paralel bir evren inşa etmek mümkün olur muydu acaba?

André-Kertesz-2

 

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Pin on Pinterest



Theme by Blogmilk   Coded by Brandi Bernoskie